"oysa kavradığım herşeyin adını bilmek biraz bunaltıyor beni. " demiş turgut uyar.

terliyorum süzülüyorsunuz gözeneklerimden bana sormuyorsunuz giderken itirazım yok sağlık belirtisi terlemek zamanı mı dersek eğer zamanı dolunay zamanı beni bırakmanın sizi bırakmanın tam zamanı vücut saatim dakik bir dakika geçmeden damla damla süzülüyorsunuz gözeneklerimden biraz acı vererek

penisine serum takılmış 

yarası kanıyor 

bırakayım kanlar aksın mı 

bastırayım dursun mu 

kangren olmuş kesip atayım mı 

kanser hücrelerine yayılmış 

şok ile tedavi gerek 

ben doktormuydum 

yoldan geçen mazlummuydum 

sorumlumuydum 

artarsa benden bağımsız sorumluluklar 

korkup kaçarmıyım 

durup savaşırmıyım 

yorulurmuyum 

dururmu kalbim yorgunluktan 

durursa 

kurtulurmuyum kurtulurmuyum kurtulurmuyum?

yaslansın evren huzurun kucağına 

çaresiz tutarken aklını avuçlarında 

durulsun zalimliği

hayatin icinden suzulen ince bir isikta oynayan golgeler 

kulagima neler neler soylediler 

muzur seyler beni kendi kendime guldurduler.

kendi duyarsızlığında boğmak seni... gözyaşlarında el çırparak hayatın tadını çıkartmak çabasıyla dalgalandırmak umarsızca ruhunun mahremiyetini... çocuk heyecanları uyandırıp içinde kırıvermek sonra aniden oyuncaklarını mahsun, yaşlı gözlerinin önünde... durmak öylece iki adım uzağında tutmak isterken sen sana doğru gelir gibi uzaklaşmak senden... yüreğimi yumuşatamamanın burukluğunu tattırmak... kalbime giden yolda bile bile kaybedip bir kobay caresizliği ile kendi zihninde şaşırtmak seni... konuşmak için tutuştuğun, gözüne uyku girmediği zamanlarda taş kesilmek, sağır taklidi yapmak çaresizliğine caresizlik katmak... kendini tanımanın yetersizliğini hissettirerek beni anlama çabalarını sonuçsuz bırakarak 'ben geldim dediğin de', sana giriş kapısı yerine zihnimde ki uçurumun kapısını açarak düşmene göz yummak... sorduğunda niye diye,o kapıdan geçmeseydin demek... bana olan inancını ve sevgini yitirmeme çabalarını kendi hapishanene dönüştürmek... duvarlar üzerine üzerine gelirken kilitlemek kendi zihnin de seni... tüm umdunu yitirene dek hırpalamak seni... isyanın yanı başında sinsice güldüğü anda tatlı tatlı aynı gönül çelen tebessümle tutmak ellerini... sonunda demelisin ki; boktan şeyle bunlar! aşk, şiir, içli haller bir an tatmin eder fahişe tam üzerindeyken çeker gider.

siz benden son kalan, tek kalan, olmayan, hiç göremeyeceğiniz soyut akıbetin bıraktığı, kendi ellerinizle besleyip büyüttüğünüz, varolma sebebini hiç sorgulamadığınız betim acıyı sıkı sıkı tutun üzerine hırkalar kazaklar örün hatta boynuna atkı dolayın, bırakın elleri çıplak kalsın, o çıplak eller beni boğsun!

severken diriliyor yalnızlığım 

iki kişilik yalnızlığım 

ne oluyor söyleyin 

korkuyor mu telleriniz titremekten ask ile 

siz verdiniz mi kendinizi? 

beni benden istiyorsunuz 

ruhu almanın daha zarif yolları vardır 

ne oldu tutkularınıza? 

karşı koyamadığınız heyecanınıza 

dinleyin 

çağırdınız beni 

lakin kendinizi getirmeyi unuttunuz

sıtkının sıyrılması 

soganın zarı gibi 

tereyagından kıl ceker gibi 

ruhun bedenden ayrılıp ebedi istirahate dalması gibi 

acının yüreği dağlaması 

kalbin sızlaması gibi 

kararın da kararsızlık kadar yorması 

mezarımda ki çiçeklerin yolunması 

ölürken gözümün açık kalması gibi

kolumun kefenimden fırlaması 

ve beni sevenin buna sahit olması gibi 

sessiz inlemelerin sessiz olması 

haykırışın duyulmaması 

gözyaşının aktığı yerde solması 

kaktüsün zerre suya ihtiyacı yokken çiçeğin sudan başkasına ihtiyacı olmaması 

birgün birinin kapı aralığından uzanıp sıtkı' nın kim olduğunu sorması gibi